Zomer in Zeeland

zomerinzeeland

Afgelopen zaterdag ontving de Hoekse Sportvereniging Hoek in Zeeland IJsselmeervogels in de landelijke bekerfinale. De tekst van het lied van Saskia & Serge kon het niet beter samenvatten: “Zomer in Zeeland, een dorp aan een duinrand. Een stukje grond in groen verborgen.”

Bij HSV Hoek, uiteraard een zeer populaire bestemming onder alle topklassers (met name ONS Sneek en Harkemase Boys), had men er namelijk alles aan gedaan om het stukje grond, hoofdveld genoemd, goed te verbergen. Waar de buschauffeur voor de wedstrijd nog grappend opmerkte dat het veld ‘zich rechts van de bus bevond’ (wijzend naar een maisveld) had menigeen zich afgevraagd hebben of het hoofdveld met mais bestrooid was. Of dat de wedstrijd niet in Noord-Belgie werd gespeeld, maar in Noord-Afrika.

Een dorre, droge gele vlakte die bovendien keihard was hetgeen dat de bezoekers te zien kregen. Als boerenzoon vraag je je dan af of de lokale terreinknecht is gepromoveerd naar een bureaubaan. Of wellicht dat de Deltawerken een dusdanige negatieve invloed heeft gehad op de hoeveelheid water in Hoek, dat daar heel spaarzaam mee moet worden gedaan. Naast dat alle supporters ROOD kleurden van een structureel gebrek aan zonnebrand, was het grootste slachtoffer van de zomer in Zeeland Bryan Burgerhout. De rechterspits liep een spierscheuring in de hamstring op.

Los van het niveau van de grasmat, mag de KNVB zich bovendien überhaupt afvragen of een finale van de landelijke beker niet gewoon op neutraal terrein gespeeld moet worden. Bij de districtsbekerwedstrijden moet beslist op neutraal terrein worden gespeeld, al had IJsselmeervogels haar zaakjes zodanig op orde dat dat bij de Rooien werd, maar de landelijke finale kan vervolgens gewoon op neutraal veld. Nou ja, veld… grond! Eens te meer omdat de wedstrijden van de districtsbeker relatief dichtbij kunnen worden afgewerkt, het is immers in het district. Dit in tegenstelling tot de landelijke wedstrijden, die vanzelfsprekend districtsoverstijgend zijn. KNVB, doe hier wat mee!

Om het geheel met een positieve noot af te sluiten, maakte de prijs natuurlijk alles goed. De 2,5 uur in de bus gaf mij mooi de gelegenheid om de in totaal 752 (!) gemaakte foto’s te verwerken. Had ik ook nog wat aan de zondag :-). Prijs 67 is binnen en ‘soixante neuf’ is nog maar twee prijzen weg. Ik zeg: Supercup (68) en de Topklassetitel als koningsgetal. Zou humor zijn toch?

Stephan Nagel

Stephan Nagel

requirements analist at Ordina
Stephan (1985) is sinds 2007 werkzaam als informatie-analist in de IT. Daarnaast is hij al ruim tien jaar betrokken als communicatie-expert bij IJsselmeervogels.

Meer info: https://www.linkedin.com/in/stephannagel85/
Stephan Nagel
Afbeelding

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *